Υφάντρες της οικογένειας

Το άρθρο που ακολουθεί είναι αφιερωμένο, τιμής ένεκεν, στις υφάντρες, που για δεκαετίες ύφαιναν κόμπο-κόμπο τα χαλιά αριστουργήματα, για τα οποία ήταν ξακουστή η οικογένεια Ιωακειμίδη.

Ν. ΡΟΔΟΠΗΣ

Συγκεκριμένα στην Κομοτηνή η Χριστίναμπλα Ευφραιμίδου, (αμπλά: θεία), γεννημένη στα 1870, μαζί με την γειτόνισσά της, μητέρα της κ. Μαρίκας Ιωάννογλου στην οδό Προξένου Ασκητού Αδιέξοδος, έδιναν πνοή στα σχέδια της Σωσάννας Ιωακειμίδη, υφαίνοντας δεκαετίες ολόκληρες για λογαριασμό της οικογένειας Ιωακειμίδη.
    

Η Αγγέλαμπλα Παπουτσή και η κ. Σουλτάνα. Η Κυριακή (Γκιρέ) Σεραφειμίδου με βοηθούς τις κόρες της Στρατούλα και Ελένη (αργότερα Βαρούμα) ύφαιναν μεγάλα χαλιά (2,5 x 3,5) και σχέδια όπως “Μπαλουκλού” χαλί (ψαροκόκκαλο) και γεωμετρικό με φυσικά χρώματα, από άβαφα μαλλιά προβάτων (γκρι, μαύρο, καφέ, μπεζ και άσπρο). Στο συγκεκριμένο σχέδιο, χρησιμοποιούσαν ένα μόνο χρώμα βαμμένο: το καμηλί.

Η Ατίναμπλα (Αθηνά) θεία του Γ. Οτζάκογλου ύφαινε στην περιοχή Σιδηροδρομικού Σταθμού Κομοτηνής για λογαριασμό της οικογένειας.

Η Βαρβάραμπλα, μητέρα του Στέφανου Παπουτσή και της ονομαστής ταπητουργού Σοφίας Παπουτσή –Πασχαλίδου.

Η Δέσποινα Θεοδώρου, που έμενε απέναντι από την Κυριακή (Γκιρέ) Ευφραιμίδου. Η κ. Σεργκενλίδη έγνεθε στη ρόκα στημόνι και υφάδι με λαναρισμένο βαμβάκι που της έδινε ο Ιωακείμ για λογαριασμό του.

Η Δέσποινα Οδάμπαση μαζί με την κόρη της Βαρβάρα, αργότερα Πατεροπούλου, ύφαιναν πολλά χαλιά για λογαριασμό της Σωσάννας και του Ιωακείμ.

Η Ολυμπία Πατεροπούλου, μητέρα του Αριστείδη, άριστη υφάντρα, βοήθησε την Σωσάννα στην ύφανση του χαλιού της Γενοβέφας, μυθικής ηρωίδας του ομώνυμου Γερμανοαυστριακού παραμυθιού.

Η Κων/να Αρβανιτίδου, κόρη του Βασιλείου, με το χαϊδευτικό “Αμερικάνα” (επειδή ο άνδρας της είχε πάει στην Αμερική”), έγνεθε κλωστή για στημόνι και υφάδι στο λαναριστήριο που διατηρούσε στην οδό Κων/πόλεως.

Στην Μαρώνεια ύφαιναν μέχρι το 1975 3-4 γυναίκες.
    

Η ταπητουργός Ελένη Χρήστου, από τον Αμμότοπο του Ν.Άρτας, έδωσε (2000-2001) πνοή στην οικοτεχνία μας και ήδη έκανε γνωστή την ταπητουργική τέχνη στους μικρούς μαθητές των Δημοτικών Σχολείων του Ν.Ροδόπης που πέρασαν και έδεσαν τους δικούς τους κόμβους στον αργαλειό μας.

(Η έρευνα για την καταγραφή ακόμη περισσοτέρων υφαντριών, συνεχίζεται ).

 

Ν. ΞΑΝΘΗΣ

Στην Ξάνθη ύφαιναν ακατάπαυστα 25 άτομα σε 14 αργαλειούς για λογαριασμό της οικογένειας ώστε να καλύψουν την αυξημένη ζήτηση του Νομού.

Άλλοτε μια υφάντρα ανά αργαλειό άλλοτε δυο και άλλοτε τρεις για τα μεγάλα χαλιά.

Οι οδοί Κοραή, Θεμιστοκλέους στην Ξάνθη, ήταν ονομαστές για τα ταπητουργεία.

Η Ευαγγελία Περδικοπούλου ήταν μια από τις καλές μαστόρισσες της Ξάνθης.
    

 

(Η έρευνα και για το νομό Ξάνθης συνεχίζεται)

 

Ν. ΕΒΡΟΥ

Η Βασιλική Πρόνοια, μετέπειτα Εθνικός Οργανισμός Πρόνοιας είχε σχολές μαθητείας σε περιοχές του Έβρου. Όταν τελείωναν οι εκπαιδευόμενες τη φοίτησή τους, έπαιρναν δώρο έναν αργαλειό, μαζί με μαλλιά και στημόνι για ένα χαλί, ψαλίδια και κτένια. Σκοπός της Πρόνοιας ήταν να συνεχιστεί η παραδοσιακή αυτή τέχνη.

Σ’ αυτές τις γυναίκες της περιοχής, Λάβαρα, Πέπλο, Μεταξάδες, Τυχερό, έστελνε η οικογένεια Ιωακειμίδη, μαλλί, στημόνι και έδινε δικά της σχέδια (που σήμερα βρίσκονται στις διάδοχες οικογένειες) για να υφάνουν χαλιά.

Η κ. Αραμπατζή ήταν μια μαστόρισσα της περιοχής. Η κ. Δήμητρα Τσίλια, σήμερα εγκατεστημένη στην Αλεξανδρούπολη, θυμάται 4 αργαλειούς, σ’ έναν απ’ τους οποίους ύφαινε και αυτή.

 

 

 

 

(η έρευνα συνεχίζεται...).